ಭಾರತೀಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭೂಪಟದಲ್ಲಿ ‘ಮಂತ್ರಾಲಯ’ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಭಕ್ತರ ನಂಬಿಕೆಯ ನೆಲೆವೀಡು. “ಕರೆಯದೆ ಬರುವ ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷ, ಬೇಡದೆ ಕೊಡುವ ಕಾಮಧೇನು” ಎಂದರೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಕಲಿಯುಗದ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದೈವ ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಘವೇಂದ್ರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು. ತುಂಗಭದ್ರಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತ ಸಮಾಧಿಯಾಗಿ ಇಂದಿಗೂ ಭಕ್ತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ಮಹಾನ್ ಯತಿಯ ರೋಚಕ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಪವಾಡಗಳ ಕಥೆಯೊಂದು ಇಲ್ಲಿದೆ.
ಪವಿತ್ರ ಜನನ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನದ ಬೆಳಕು
ಸುಮಾರು 450 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಅಂದರೆ 1595ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಭುವನಗಿರಿ ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಾನ್ ತಿಮ್ಮಣ್ಣ ಭಟ್ಟ ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕಾಂಬ ದಂಪತಿಯ ಪುಣ್ಯಫಲವಾಗಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಮಗು ಜನಿಸಿತು. ಆ ಮಗುವಿಗೆ ‘ವೆಂಕಟರಮಣ’ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಜನ್ಮತಃ ದೈವಿ ಕಳೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಆ ಬಾಲಕನಿಗೆ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ವೇದ, ಉಪನಿಷತ್ತು ಹಾಗೂ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಲೌಕಿಕ ಸುಖ-ಸಂಸಾರದ ಮೋಹದೊಳಗೆ ಸಿಲುಕದೆ, ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯೇ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಎಂದುಕೊಂಡ ವೆಂಕಟರಾಮಣರು, ಮುಂದೆ ಕುಂಭಕೋಣದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಿದ್ವಾಂಸರಾದ ಶ್ರೀ ಸುಧೀಂದ್ರ ತೀರ್ಥರ ಬಳಿ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ತಮ್ಮ ಅದ್ಭುತ ಗ್ರಂಥ ರಚನೆ ಮತ್ತು ವಾದಪಟುತ್ವದಿಂದ ಗುರುಗಳ ಮನಗೆದ್ದ ಅವರು, ಗುರುವಿನ ಆಜ್ಞೆಯಂತೆ ಸಂಸಾರಿಕ ಜೀವನವನ್ನೂ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಮುಂದೆ **‘ಶ್ರೀ ಸುಧೇಂದ್ರ ತೀರ್ಥ’**ರ ನಂತರ ಪೀಠಾಧಿಪತಿಗಳಾದರು. ಸನ್ಯಾಸ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ನಾಮಕರಣವಾದ ಹೆಸರೇ ‘ಶ್ರೀ ರಾಘವೇಂದ್ರ ತೀರ್ಥರು’.
ಗುರುಗಳ ದಾರಿ: ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ
ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಘವೇಂದ್ರರ ಬದುಕಿನ ದಾರಿ ಕೇವಲ ಪವಾಡಗಳ ಸೌಧವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಕಠಿಣ ಜಾನ್ಮಾರ್ಜನೆ ಮತ್ತು ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣದ ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಲಕ್ಷಾಂತರ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಬರೆದ ಮಹಾನ್ ದಾರ್ಶನಿಕರು (ಟೀಕಾಚಾರ್ಯರ ನಂತರ ಅಷ್ಟು ಆಳವಾದ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದವರು ಇವರೇ).
ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಸಂಸ್ಕೃತದ ಜ್ಞಾನ ತಲುಪಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಕನ್ನಡ, ತೆಲುಗು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ನಂತರ”ಇಷ್ಟು ದಿನ ಜ್ಞಾನ ಸಂಪಾದಿಸಿದೆ, ಇನ್ನು ಲೋಕೋದ್ಧಾರ ಮಾಡಬೇಕು” ಎಂಬ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವೇ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಹಾದಿಯಾಗಿತ್ತು.
ನಂಬಲಸಾಧ್ಯವಾದ ಪವಾಡಗಳ ಕಥೆ
ಗುರುರಾಘವೇಂದ್ರರ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಎಷ್ಟೋ ಪವಾಡಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ರೋಚಕ ಕಥೆಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ:
- ಮೃತ ಮಗುವಿಗೆ ಮರುಜೀವ ನೀಡಿದ ಕರುಣೆ: ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಬಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮಗ ಹಾವು ಕಚ್ಚಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಾನೆ. ದುಃಖದಿಂದ ಮಗನ ಶವವನ್ನು ಗುರುಗಳ ಮುಂದೆ ತಂದು ಬಿಡುತ್ತಾನೆ ಆ ತಂದೆ. ಆಗ ರಾಘವೇಂದ್ರರು ತಮ್ಮ ಕಮಂಡಲದ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೋಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಯಮಧರ್ಮನೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದರೂ, ಗುರುಗಳ ತಪಃಶಕ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ಮಗುವಿಗೆ ಮರುಜೀವ ಸಿಗುತ್ತದೆ! ಆ ಮಗು ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ಗುರುಗಳ ಪಾದಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತದೆ.
- ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಂಗಾರ ಮಾಡಿದ ರಾಯರು: ಗುರುಗಳ ಕೀರ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಲವರು ಅಸೂಯೆಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಮುಂದಾದರು. ಒಮ್ಮೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟು “ಇದರಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಗುರುಗಳು ಕಿಂಚಿತ್ತು ಯೋಚಿಸದೆ, “ಇದು ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪ್ರಸಾದವಾದ ತುಳಸಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿ” ಎಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಆ ಮಣ್ಣು ನಿಜವಾದ ಬಂಗಾರವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಗೊಂಡಿತ್ತು! ಭಕ್ತರ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿತ್ತು.
- ಮುಸ್ಲಿಮ್ ದೊರೆ ಗುರುಗಳಿಗೆ ತಲೆಬಾಗಿದ ಘಟನೆ: ಆ ಕಾಲದ ಆದಿಷಾ (ನವಾಬ್) ಒಬ್ಬರು ಗುರುಗಳ ಪವಾಡದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದಾಗ, ಮಾಂಸವನ್ನು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿ ತಂದಿದ್ದನು. ಗುರುಗಳು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ನಕ್ಕು, “ಇದು ಮಾಂಸವಲ್ಲ, ಹೂವು” ಎಂದು ತಮ್ಮ ಹಸ್ತದಿಂದ ಆ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು. ಮುಚ್ಚಿದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧಭರಿತ ಹೂವುಗಳು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದವು! ಬೆರಗಾದ ನವಾಬ್ ಗುರುಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದನು.
ಮಂತ್ರಾಲಯದ ಸೃಷ್ಠಿ ಮತ್ತು ಜೀವಂತ ಸಮಾಧಿ (ಬೃಂದಾವನ)
ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಮುಗಿಯುತ್ತ ಬಂದಾಗ, ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರಿಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. “ನಾನು ಭೌತಿಕವಾಗಿ ದೂರವಾದರೂ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಂಬಿ ಬಂದ ಭಕ್ತರ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ತುಂಗಭದ್ರಾ ನದಿ ತೀರದ ಮಂಚಾಲೇ (ಇಂದಿನ ಮಂತ್ರಾಲಯ) ಪ್ರದೇಶ ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ” ಎಂದರು.
ಕ್ರಿ.ಶ. 171ರಲ್ಲಿ (ಧಾತು ನಾಮ ಸಂವತ್ಸರ) ಶ್ರಾವಣ ಬಹುಳಿಯಾ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ, ಗುರುಗಳು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬೃಂದಾವನ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದರು. ಅವರು ಬೃಂದಾವನ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೀಣೆ ನುಡಿಸುತ್ತಾ, 700 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಾವು ಇಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ಭಕ್ತರನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದಾಗಿ ವಚನವಿತ್ತರು.
ಇಂದಿಗೂ ಜೀವಂತವಿರುವ ದೈವಶಕ್ತಿ
ಇಂದಿಗೂ ಮಂತ್ರಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಆ ದಿವ್ಯ ಚೈತನ್ಯದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಜಾತಿ, ಮತ, ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಭಕ್ತರು ಪ್ರತಿದಿನ ಗುರುಗಳನ್ನು ನಂಬಿ ಬಂದು 3 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. “ರಾಘವೇಂದ್ರ ಎಂದರೆ ಭಯವಿಲ್ಲ, ರಕ್ಷಣೆ ಮಾತ್ರ” ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ.
ಕಷ್ಟಗಳ ಕಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವರಿಗೆ ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿ, ನಂಬಿದವರ ಬಾಳಿಗೆ ಬೆಳಕಾಗಿರುವ ಗುರುರಾಘವೇಂದ್ರರ ಚರಿತ್ರೆ ಸದಾ ಅಮರ. “ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಘವೇಂದ್ರಾಯ ನಮಃ” ಎಂಬ ನಾಮಸ್ಮರಣೆಯೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಕರಗಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಔಷಧಿಯಾಗಿದೆ.
